Fantasia

Fantasia
Door de eeuwen heen zijn componisten steeds weer teruggekeerd naar het idee van de fantasie als een manier om conventies te doorbreken en de expressieve grenzen van de piano te verkennen. In deze opname vormen werken van C.P.E. Bach, Beethoven, Liszt en Scriabin een doorlopende boog, waarin zichtbaar wordt hoe het concept van de fantasia zich ontwikkelt, terwijl het geworteld blijft in dezelfde drijfveer: het verlangen om muziek direct te laten spreken, zonder beperkingen.
De fantasie vervaagt de grenzen tussen compositie en improvisatie. Abrupte contrasten, onverwachte wendingen en momenten van introspectie krijgen de ruimte om op een natuurlijke manier naast elkaar te bestaan. In plaats van vaste patronen te volgen, lijken deze werken hardop te denken en nodigen zij de luisteraar uit in de innerlijke wereld van de componist. Tijd wordt rekbaar, vorm vloeiend, en emotie krijgt ademruimte.
Wat deze stukken verbindt, is niet hun historische context of stilistische taal, maar hun gezamenlijke weigering om zich te laten insluiten. Van de retorische vrijheid van C.P.E. Bachs freie Fantasie, via Beethovens herinterpretatie van de sonate als poëtische meditatie, tot Liszts visionaire verruiming van de vorm en Scriabins dromerige, naar binnen gekeerde klankwereld: de fantasie wordt een middel tot verkenning — muzikaal, emotioneel en filosofisch.
Fantasia nodigt de luisteraar uit om de piano niet te ervaren als een vast instrument van traditie, maar als een levende stem van verbeelding. Geleid door intuïtie in plaats van regels ontvouwt deze muziek zich organisch en herinnert zij ons eraan dat sommige van de meest diepgaande muzikale waarheden ontstaan wanneer vorm plaatsmaakt voor vrijheid.
De pianist koos deze werken om dezelfde reden als hun componisten destijds: vanuit een gedeelde menselijke drang om vrijheid te zoeken voorbij grenzen — soms bewust, soms onbewust — via klank en expressie.