Invisible Landscapes

Spelen met wat je niet ziet maar wel aanvoelt is de kern van het programma dat de Grieks-Britse pianist Nikos Stavlas samenstelde en zelf speelt.

Geïnspireerd door onder andere de roman Onzichtbare steden van Italo Calvino dook Stavlas in het niet zichtbare; de sensaties die een sfeer kunnen oproepen. De muziek in dit concert voelt daardoor meer als een plaats dan als een verhaal – landschappen die je kunt ervaren, maar niet helemaal kunt zien.

Sommige plaatsen zijn onzichtbaar omdat ze niet langer bewoond zijn en leeg van mensen en geluid. Andere omdat ze verborgen zitten binnen het zichtbare, wachtend om gevonden te worden. Zoals de stad Olinda in Calvino's Onzichtbare Steden waar een hele wereld verscholen zit in één enkel punt, of Eudoxia waarvan de geheime orde zich alleen onthult aan diegenen die weten hoe te kijken.

Verspreid door het programma klinken korte stukken uit Mompou's Musica Callada als een moment van rust voor elk werk. Deze miniaturen lijken tot geen enkele tijd of plaats te behoren. De titel betekent "stille muziek" - en die stilte, die onzichtbaarheid is het stille middelpunt waaromheen alles beweegt.

De avond opent met Cage's In a Landscape en Trevor Grahl's In a Church — twee stukken die dezelfde kwaliteit van een verstilde zwevende ruimte delen. Van daaruit voert het programma ons langs nachtelijke interieurs en gefragmenteerde signalen, om te eindigen met ter Veldhuis’ scenario van een post-nucleaire winter: verwoestend, maar vreemd genoeg ook sereen. Het zijn landschappen zonder mensen. De vraag wat die afwezigheid betekent, blijft nog lang na het einde van de muziek in je hoofd rondzingen.